"Zulüm bizdense ben bizden değilim" veciz sözüyle ve yaşantısı ve ölümüyle de bu sözünü yaşantısıyla doğrulamasıyla akıllara kazınan Rachel Corrie, bundan 14 yıl evvel bir Filistinli doktorun evinin yıkılmasına engel olmaya çalışırken, İsrail’in askeri bir buldozeri tarafından ezilerek öldürülmüştü.
Rachel Corrie’nin ailesi, kızlarının kasten ve yasa dışı şekilde öldürüldüğü ve İsrail hükümetinin olayla ilgili güvenilir bir soruşturma yürütmediği gerekçesiyle Hayfa’da İsrail devletine ve ordusuna karşı 1 dolarlık sembolik tazminat dâvâsı açtı. İsrail mahkemesi ise Corrie ailesinin orduya açtığı dâvâyı reddetti.
Rachell Corrie hakkında...
Rachel Aliene Corrie ISM (International Solidarity Movement-Uluslararası Dayanışma Örgütü) gönüllüsü ABD’li bir barış aktivistiydi. Corrie, 16 Mart 2003 tarihinde iki İsrail buldozerine karşı 8 ISM aktivistinin 3 saatlik direnişi sonrasında öldürüldü.
Öldürüldüğü esnada Filistin’deyken tanıştığı dostu eczacı Samir Nasrallah’ın ailesinin evini yıkmaya çalışan İsrail buldozerinin karşısında duruyordu.
Son sınıfta okulunun tayiniyle Refah-Olympia kardeş şehir projesi kapsamında Gazze'ye gittiğinde 2. İntifada sürmekteydi. Gazze'deyken İsrail Ordusu'nun Filistinlilerin evlerinin yıkılmasına şiddet dışı eylemlerle engel olmaya çalışan ISM aktivistleriyle tanıştı.
Rachel, ne hayal ediyorsa onun için çabaladı kısacık hayatı boyunca. O yolda dimdik dururken verdi son nefesini. Bütün dünya sustuğu anda “Zulüm bizdense ben bizden değilim’’ dedi, tarafını seçti. Hem de öyle şimdiki gibi klâvye şövalyeliğiyle yetinmedi, sığ protestolarda vicdanını rahatlatıp evine dönmedi. ‘’Şanslı azınlıktan bir Amerikalı’’ olarak İsrail’in gaddar buldozerine karşı durdu. Hakkı, hakikati, insafı, vicdanı haykırırken kalbi kömürleşmiş buldozer sürücüsü çelikten canavarı Rachel’in üstüne sürdü, önce ileri sonra geri manevralar yaparak Rachel’i iki kere ezdi. Kafatası kırıldı, kaburgaları parçalandı, akciğeri delindi...
Aktivistler hastaneye götürdüğünde çoktan ölmüştü...
Peki ya Rachel ‘’İnsanın başının şalgam gibi kopartıldığı’’ topraklarda, evinden binlerce kilometre uzakta neden, niçin ölümü göze almıştı?
Dinî, millî, ideolojik dürtüler miydi onu Filistin’e getiren?
Hangi duygu onu yoksul Filistinlilerin evini yıkmaya gelen çelik canavarın önüne çıkartmıştı?
Bu soruların cevabını ölümünden bir kaç hafta önce annesine yazdığı mektupta veriyor:
"Evet, yine dans etmek istiyorum, erkek arkadaşlarım olsun istiyorum, iş arkadaşlarıma karikatürler çizeyim istiyorum, ama bunu durdurmak da istiyorum. Burada gördüklerime inanamıyorum, yüreğim dehşetle doluyor. Düş kırıklığı içindeyim. Dünyamızın temel gerçekliği bu olduğu için düş kırıklığı içindeyim. Bunu durdurmak istiyorum."
Anna Frank’ın Günlüğü gibi tarihe not düştüğü mektubunu kendi başına gelecekleri de tahmin ederek şöyle sürdürüyor:
"Filistin’den döndüğümde uykumda kâbuslar göreceğimi, burada olmadığım için suçluluk duygularıyla kıvranacağımı biliyorum. Buraya gelmek hayatımda yaptığım en iyi şeylerden biri oldu. Oraya geldiğimde deli saçması şeyler söylersem ya da İsrail ordusu beyazları vurmama konusundaki ırkçı eğilimlerinden vazgeçip bana bir şey yaparsa şu yargıya varmakta hiç tereddüt etmeyin. Dolaylı olarak desteklediğim ve hükümetimin başlıca sorumlusu olduğu bir soykırımın göbeğindeyim."
Rachel, "Başka çocuklar için endişelenen çocuklar"a unutamayacakları dersler verip gitti bu dünyadan. 23 yaşında sona eren dünya hayatını düşününce Erdem Bayazıt’ın şu dizesi aklıma geliyor:
“Ölüm bize ne uzak bize ne yakın ölüm
Ölümsüzlüğü tattık bize ne yapsın ölüm”
(Yeni Asya)
